notre histoire

تو و آن زلف حنایی که دلی خون کرده داری بافته ای یش یا که آزاد به کجایی به کجایی تو و آن طره ی چین چین که همه زندگی ام اوست نکنی صاف و نه کوتاه دل من بشکنی اش چون تو و آن عشوه ی پرفن که شده است روز و شب من چه نخواهی و ندانی همه رویای منی من و این قامت رنجور گره خورده به زمانیم دوری ات میل مرا نیست به چه امید بمانیم؟ +نوشته شده در سه شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۶ساعت0:34 توسطpersoe | ...

ادامه مطلب