همه رویای منی

که دلی خون کرده داری

بافته ای یش یا که آزاد

به کجایی به کجایی

تو و آن طره ی چین چین

که همه زندگی ام اوست

نکنی صاف و نه کوتاه

دل من بشکنی اش چون

تو و آن عشوه ی پرفن

که شده است روز و شب من

چه نخواهی و ندانی

همه رویای منی

من و این قامت رنجور

گره خورده به زمانیم

دوری ات میل مرا نیست

به چه امید بمانیم؟